Στέκομαι μπροστά σ’ ένα περίπτερο. Κοιτάζω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι τίτλοι, τα γραφήματα, τα σκίτσα πλέκονται όλα μαζί και γίνονται μια ιστορία με μπλε και πράσινα καρτούν μπροστά στα μάτια μου. «Είστε κλέφτες», λένε τα πράσινα καρτούν με τις τεράστιες κοιλιές «Κι εσείς είστε», απαντούν τα μπλε με τις τερατόμορφες μασέλες. «Ναι αλλά εσείς είστε περισσότερο κλέφτες», ουρλιάζουν οι πράσινες κοιλιές «Όχι εσείς είστε περισσότερο κλέφτες...» Και πάει λέγοντας.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.
Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του βιβλίου μου Το 13ο Υπόγειο 
Εξάρχεια, Νοσότρος, 2008. O Λεωνίδας Χρήστακης είχε αποσυρθεί σε μια γωνιά και φουμάριζε την πίπα του. Η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου είχε μόλις τελειώσει. Στο βάθος, έστεκε στο bar μια κουνιστή και λυγιστή κοπελιά, με ροδοκόκκινα μάγουλα και πρόστυχο κορμί. Περνώντας από μπροστά μου και κατευθυνόμενη προς το μέρος του Χρηστάκη διαπίστωσα ότι μύριζε αλκοόλ και καύλα, ενώ το πάνω μέρος του μικροσκοπικού της εσώρουχου έπαιζε κουκλοθέατρο έξω από το χαμηλοκάβαλο τζιν της. Έφτασε ένα μέτρο από τον Χρηστάκη, κοντοστάθηκε αναποφάσιστα κι έκανε μεταβολή. Ο Χρηστάκης τη σκάναρε με την άκρη του ματιού του, αλλά δεν έδωσε σημασία. Βρισκόταν στην κυριολεξία στο δικό του, μοναδικό κόσμο, που πριν λίγο είχε αποκαλύψει ο Ρόμβος με τη βοήθεια των εύστοχων παρεμβάσεων του Χρηστάκη. 
