Με την παρούσα καταγγελία – διαμαρτυρία εκφράζουμε την αγανάκτησή και την οργή μας στην παράνομη παγίδευση και εμπορία και στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσής των άγριων ζώων και πτηνών όπως αυτή ειναι έκδηλη στο γνωστό πια «παζάρι» του Σχιστού κάθε Κυριακή.
Καλούμε τους αναγνώστες αυτού του κειμένου να υπογράψουν αφήνοντας το ονοματεπώνυμο, την πόλη τους και το επάγγελμά τους υπό την μορφή σχολίων, εκφράζοντας έτσι την αντίθεση τους σε όσα συμβαίνουν κάθε Κυριακή στο Σχιστό.
Μια πρωτόγονη εικόνα που παραπέμπει σε άλλες εποχές, έρχεται στο νου αν επισκεφθεί κανείς το παζάρι του Σχιστού.Ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος με μεσαιωνικές τακτικές αιχμαλωσίας και πώλησης ζώων. Όχι μόνο δεν τηρούνται οι βασικοί κανόνες υγιεινής των ζωντανών, αλλά εξοντώνονται και είδη που ανήκουν στην πολύτιμη πανίδα του τόπου μας.
Αγριοπούλια που έχουν αιχμαλωτιστεί με βάναυσες μεθόδους (όπου κατά την διάρκεια αυτή αρκετά θανατώθηκαν), κουνέλια, κουτάβια, γουρούνια και κάθε είδους ζωντανό έρχεται αντιμέτωπο με τον φόβο και τις ανάλογες καιρικές συνθήκες κάθε Κυριακή προκειμένου να πουληθεί σε κάποιον ενδιαφερόμενο αγοραστή.
Είναι πασιφανές ότι εδώ παραβιάζονται μια σειρά από Διεθνεις Συνθηκες και Διαταξεις Εθνικων Νομων περί προστασίας των ζώων και εμπορίας της άγριας πανίδας. Ωστόσο όλοι κλείνουν τα μάτια.Το θέαμα είναι το λιγότερο ντροπιαστικό.Σύμφωνα με άρθρο του περιοδικού ΟΙΚΟ της Καθημερινής της 09-07-2007:
«Τοίχους» ολόκληρους δημιουργούν τα κλουβιά με τις καρδερίνες, τους σπίνους, τους φλώρους και τους κότσυφες. Τα υποτυπώδη στέγαστρα ελάχιστα προφυλάσσουν τα πουλιά από τη ζέστη. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να αντιληφθεί ότι, σε αυτό εδώ το σημείο, μέρα μεσημέρι και μπροστά στα μάτια πλήθους κόσμου (αλλά, όπως φαίνεται, μακριά από το βεληνεκές των αρμοδίων υπηρεσιών), παραβιάζεται μια σειρά από διατάξεις των νόμων περί προστασίας των ζώων, αλλά και περί εμπορίας της άγριας ζωής.
Μπορεί ειδικά σε ορισμένες περιοχές (ακόμα και της Αθήνας) η εικόνα κλουβιών με κάποιο ωδικό πτηνό στα μπαλκόνια να είναι αρκετά οικεία, γεγονός είναι όμως ότι αυτό επιτρέπεται μόνο εάν τα πουλιά αυτά έχουν γεννηθεί και αναπαραχθεί στην αιχμαλωσία (τα αναγνωρίζουμε από το ειδικό δαχτυλίδι που έχουν). Σύμφωνα με τον ν. 1338 του 1983 απαγορεύεται ρητώς η σύλληψη, η διατήρηση σε αιχμαλωσία, η κατοχή, η μεταφορά και η αγοραπωλησία κάθε είδους ζωντανού πτερωτού θηράματος, συμπεριλαμβανομένων και των ωδικών πτηνών.
Τα πτηνά στο παζάρι του Σχιστού προφανώς δεν προέρχονται από ειδικούς εκτροφείς. Εκεί φθάνουν πουλιά απ' όλη την Ελλάδα που έχουν αιχμαλωτιστεί παράνομα. Ο συνολικός αριθμός αυτών που παγιδεύονται με διάφορους τρόπους με σκοπό την εμπορία στη χώρα εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 9 εκατομμύρια. Δεν είναι τυχαίο ότι το παράνομο εμπόριο άγριας ζωής ακολουθεί σε τζίρο το εμπόριο όπλων.
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Περισσότερο διαδεδομένα είναι τα ξόβεργα που κατασκευάζονται από τον φυτό ιξός - τα πουλιά πάνε να καθίσουν και κολλάνε πάνω τους. Αλλοι τα αιχμαλωτίζουν με την «Αρα» ένα είδος διχτύου που στήνεται στα καρτέρια (περάσματα), μέσα στο οποίο τοποθετείται είτε τροφή είτε νερό είτε.... δεμένες καρδερίνες που λειτουργούν ως «κράχτες».»
Με την παρούσα επιστολή:
Με την πεποίθηση ότι ο σεβασμός και η προστασία της άγριας ζωής είναι κομμάτι του πολιτισμού και της παιδείας μας, ας υπερασπισουμε το δικαιωμα της προστασίας και διατήρησης της άγριας ζωής στο φυσικό της βιότοπο, ενάντια σε οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά εκμετάλλευσης για να να μην διαψευσουμε ακομα μια φορα τον τιτλο του "πολιτισμενου" που διεκδικουμε για τους εαυτους μας.
Βοηθείστε μας να συλλέξουμε υπογραφές για να σταματήσει αυτή η παρωδία.
Οι υπογραφές υποβάλλονται υπό μορφή σχολίων ΕΔΩ.
Ο Δημήτρης πλησιάζει αποφασιστικά τη ψιλόλιγνη Νέλι με το μπλε φόρεμα και της απλώνει το χέρι.
Ψηφιστε την αφισούλα που έκανα για τα 10 χρονια του περιοδικου Ως3 (με την βασική προυπόθεση να σας αρέσει κι όλας) βρίσκεται εδώ
http://www.os3.gr/gr_diagonismos_afisas.htm
στο τελος τελος (σκρολαρε το)
Άννα Δημητρίου
«Πας καλά; Εδώ χάνεις ένα κομπολόι και σου γαμά τη μέρα. Πόσο μάλλον ένα δικό σου άνθρωπο»
